Oor

Geplaatst: januari 20, 2006 in Hello Young Lovers

Gisteren lag de nieuwe Oor in de winkel met daarin een artikel over Sparks:

Voor Beginners

Deze albums, singles en boeken moet je in huis hebben om kennis te maken met:

Sparks

Een curiositeit waren ze. Halverwege de jaren zeventig even heel populair dankzij de hits This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us en Amateur Hour, maar qua betekenis toch niet meer dan een voetnoot in de geschiedenis van de popmuziek. Maar dankzij Franz Ferdinand, Futureheads, Maximo Park en Dresden Dolls (en eerder al XTC, They Might Be Giants en Ween) is er weer volop belangstelling voor Sparks alias de gebroeders Mael: die rare hoge stemmetjes van Russell en gekunstelde, vaak absurde composities van snordrager Ron. Wat hebben we dertig jaar lang over het hoofd gezien? En waarom moeten we komende maand allemaal naar Paradiso?

door Jan van der Plas

Basispakket
1. Kimono My House (1974)
De jaren daarvoor waren ze wel eens op de radio geweest en werd hun album A Woofer In Tweeter’s Clothing in OOR welwillend besproken, maar Kimono My House betekende in 1974 een onverwachte en vooral daverende entree in de kopgroep van de popmuziek. In het jaar waarin 10CC, Roxy Music en Queen de hitparades domineerden, waren Sparks het nieuwe gezicht. Een tikkeltje omstreden door het snorretje van Ron Mael, maar vooral lekker tegendraads rockend.
This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us was opwindend, Amateur Hour leuk, Talent Is An Asset leuk, Thank God It’s Not Christmas groots en Here In Heaven meeslepend. Kortom, een staalkaart van alles wat popmuziek in het midden van de jaren zeventig te bieden had. Dertig jaar na dato nog altijd hun beste album.

2. Propaganda (1975)
Kimono My House opvolgen was niet makkelijk, zeker niet toen er onder de bandleden – Sparks werd aanvankelijk gepresenteerd als vijfmansgroep – ook nog eens muiterij uitbrak. Maar de gebroeders Mael slaagden met glans. Binnen negen maanden kwamen ze met Propaganda op de proppen, een al even geestig en levendig album. Never Turn our Back On Mother Earth en Something For The Girl With Everything waren iets minder grote hits, maar alleen al dankzij het aanstekelijke Achoo lag de lp onder menig kerstboom.

3. Indiscreet (1976)
De laatste van de drie grote Sparks-platen. Hoewel Amerikaans van origine hadden de gebroeders Mael vooral succes in Europa. Met Indiscreet probeerden ze daar voorzichtig een draai aan te geven. De New Orleans-sound op Get In The Swing het het jazzy Looks Looks Looks bleken echter te weird voor het grote Amerikaanse publiek. Hun platte discohitjes uit de jaren tachtig veroverden uiteindelijk wel de New Yorkse discotheken, maar toen waren de Europeanen al afgehaakt. Op Indiscreet is Sparks echter nog in zijn volle glorie te horen met geestige poprock.

4. Gratuitious Sax And Senseless Violins (1994)
In 1994 waren ze er plotseling weer. Niet dat ze ooit waren opgehouden, maar met de discostamper When Do I Get To Sing “My Way” stonden ze weer in de hitparade. Welbeschouwd met dezelfde ingrediënten: humor en bijzondere melodielijnen. En die beat was natuurlijk ook niks nieuws. Maar op Gratuitious Sax And Senseless Violins paste het wel mooi bij elkaar.

Instapper
Mael Intuition: The Best Of Sparks 1974-1976 (1990)
We kunnen wel heel politiek roepen dat The Best of Sparks op Repertoire een goed overzicht geeft van hun oevre, maar dit is natuurlijk wat we willen: al hun goede nummers uit de jaren zeventig op één schijfje. This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us, Amatour Hour, Looks, Looks, Looks, Something For The Girl With Everything, Never Turn Your Back On Mother Earth, Achoo, Get In The Swing, ze staan erop. Verschenen op hun toenmalige label Island, oftewel Universal, en nog altijd leverbaar.

De Box-Set
Profile: The Ultimate Sparks Collection (1991)
Een boxset is een duur woord, maar deze Amerikaanse dubbel-cd op Rhino komt wel het dichtst in de buurt bij een compleet carrière-overzicht. Te beginnen bij de vroege locale hitjes Wondergirl en Girl From Germany – uitermate schattig overigens. Veel aandacht voor de hits maar ook de goede albumtracks uit het midden van de jaren zeventig. En een prima keuze uit het latere werk. Alleen de ninetieshit When Do I Get To Sing “My Way” staat er niet op, want die was van later datum. Het enige nadeel van Profile is de verkrijgbaarheid: je moet er flink naar zoeken.

Verplicht kijken
Lil’ Beethoven, Live In Stockholm (DVD, 2005)
Met al die hoge noten en ingewikkelde arrangementen heeft Sparks zich nooit gewaagd aan een live-cd. Toeren deden ze ook al zelden, dus wie daar een registratie van wil zien moet opnieuw goed zoeken. De gebroeders Mael komen ons echter tegemoet met de dvd Lil’ Beethoven, waarop hun gelijknamige laatste album integraal wordt uitgevoerd, uiteraard gelardeerd met de droogkomische blikken waarom het duo bekend staat. De tweede helft van het concert is een echte greatest hits-show. Beide helften worden prima uitgevoerd, zodat we kunnen spreken van een aardig staaltje van het kunnen van de broers.

Laten liggen
Whomp That Sucker (1982)
Na de grote hits uit de jaren zeventig braken rond 1980 voor Sparks moeilijke tijden aan. Hun uitstapje richting dance met de door Giorgio Moroder geproduceerde discohit Beat The Clock bracht ze weer terug in de hitparade, maar bleek toch een laatste oprisping. Met het hippe danswerk hadden de gebroeders Mael weinig op, zo maakten hun albums Whomp That Sucker, Interior Design en Music That You Can Dance To pijnlijk duidelijk. Pas tegen het eind van de jaren tachtig hervonden ze zichzelf en vooral hun eigen geluid. (In de Oor Pop Encyclopedie wordt Whomp That Sucker overigens beschreven als “een geslaagde herhalingsoefening”, red.)

Sparks live: 21 februari in Paradiso, Amsterdam

Op de Oor Website is een oud interview te lezen met Sparks, helaas moet je hier wel lid voor zijn van Oor. Aaaargh!

Advertenties
reacties
  1. Eddy schreef:

    Hartstikke leuk, deze weblog! Whomp that sucker is natuurlijk een prima album met nummers als Tips for Teens en Funny Face. Interior Design en Music That You Can Dance To zijn idd wat minder. Hun Best of uit 2000 geeft ook een goed overzicht vind ik en die is nog steeds goed te verkrijgen. Ik heb trouwens een artikel geschreven over Sparks. Te vinden op:

    http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=498

  2. Eddy schreef:

    Heb het interview met Sparks op de OOR site gelezen en is nou niet direct een must om te hebben. Het komt uit ’77 en toen ging het ze zowel artistiek als commercieel wat minder voor de wind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s