Recensie Platomania

Geplaatst: februari 13, 2006 in Exotic Creatures Of The Deep

Als er ook maar iemand lucht krijgt van het gegeven dat de gebroeders Mael weer in de studio zitten, gonst het van de geruchten over tournees en geniale popmuziek, deel zoveel, want de Sparks hebben nog nooit, maar dan ook écht nog nooit een plaat gemaakt die niet de moeite waard is. Waar zij de genialiteit vandaan halen, is dan ook een van de grootste geheimen van de popmuziek, vergelijkbaar met Andy Partridge of bijvoorbeeld Jonathan Richman, terwijl hun respectievelijke werk weer niets met elkaar te maken heeft. Maar we dwalen af. Sparks’ laatste meesterwerk, Lil’ Beethoven uit 2002, werd terecht juichend onthaald ondanks de wat filmische orkestraties die niet bepaald custom-made waren voor de toevallige passant, anders dan op HYL, waar deze tactiek niet geheel ontbreekt maar in juiste verhouding wordt gemengd met het zo gewaardeerde eigen geluid. Voorts volop malle lyrische kattensprongen en majestueuze titels als As I Sit Down To Play The Organ At The Notre Dame Cathedral dat alles is wat u bij die titel vermoedt.

Platomania

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s