Recensie concert Het Parool

Geplaatst: februari 23, 2006 in Uncategorized

De Mister Spock van de popmuziek

Sparks. Gehoord: Paradiso
Amsterdam, 21 februari

Russell Mael zou je tegenwoordig op straat zo voorbij lopen. Maar broer Ron is voor iedereen die in de jaren zeventig naar Toppop keek nog altijd herkenbaar als de toetsenist van Sparks, ook al is dat kenmerkende snorretje van toen (model Adolf H.) eraf en draagt hij nu een joekel van een bril. De Sparks-hit This town ain’t big enough for the both of us leverde in 1974 een van de klassieke Toppopmomenten op. Terwijl zanger Russell Mael zich extatisch door die vestzakopera werkte, zat Ron het hele nummer bewegingloos achter zijn toetsenbord. Er waren in die pre-Jetix-tijd kindjes die er niet van sliepen.

Meer dan dertig jaar later bestaat Sparks nog steeds. De groep rond de Amerikaanse gebroeders Mael heeft het tij zelfs even mee. Vooral in Engeland, waar nieuwe en hippe groepen Sparks als invloed noemen en waar hun jongste album Hello young lovers door de critici heel welwillend werd ontvangen.

In Paradiso, dat goed gevuld is, maar zeker niet uitverkocht, wordt die nieuwe cd in zijn geheel uitgevoerd. En dat getuigt van lef. De nieuwe muziek klinkt “kleiner” dan vroeger, maar op het podium gebeurt veel. In een show die eerder vaudeville dan rock is, zien we de echte Ron Mael vechten met een animatieversie van zichzelf op een filmdoek (de echte wint) en bezingt Russell in Baby, baby, can I invade your country het buitenlands beleid van de Verenigde Staten.

Na een uur zitten de songs van Hello young lovers erop en maken Ron en Russell Mael en de vier overige muzikanten voor op het podium een diepe buiging. Thank you, Amsterdam! Verwarring bij het publiek: dit wat het? Nee, dit was het niet, zegt Russell Mael: “We komen zo terug voor een selectie songs van onze andere negentien albums.”

Dat oude werk staat na al die jaren nog als een huis. De muziek, die overloopt van bombast en aanstellerij, is volkomen over de top, maar juist daarom ook hoogst vermakelijk. Russell Maels falsetstem wil tegenwoordig wel eens haperen, maar in This town… galmt de zanger als zijn hoogtijdagen. Bij broer Ron, de Mister Spock van de popmuziek, is het tonen van emoties nog altijd taboe. Dat hij tijdens het optreden een keer een nummer aankondigt is bijna een teleurstelling. Het maakt hem te menselijk. PETER VAN BRUMMELEN

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s