Artikel de Volkskrant

Geplaatst: februari 24, 2006 in Uncategorized

Sparks invloedrijk vanuit de luwte
de Volkskrant, Kunst & Cultuur, 20 februari 2006
Portret
Gijsbert Kamer

De Amerikaanse band Sparks is een inspiratiebron geweest voor Morissey, Queen, Depeche Mode en Pet Shop Boys. Om succes lijkt het de gebroeders Mael niet te doen. Morgen spelen ze in Paradiso, Amsterdam.

De broers Mael: Sparks

Een vijftienjarige Morrissey schreef in 1974 een ingezonden brief aan het popweekblad New Musical Express: ‘Vandaag heb ik de plaat van het jaar gekocht (…) Kimono My House van Sparks.’

Morrissey had de plaat gekocht, zo viel te lezen in de brief die door de NME begin juni geplaatst werd, na een optreden van de Sparks in Top Of The Pops met het liedje This town ain’t big enough for the both of us.

Morrissey was niet de enige die gegrepen werd door de broers Mael, ook 32 jaar geleden de kern van Sparks. Opvallen deden ze ook in Nederland (Toppop) dankzij Ron Mael, een stoxefcijns heerschap met zwart achterovergekamd haar en een klein fout snorretje (Mick Jagger wist zeker een rexefncarnatie van Adolf Hitler op tv te hebben gezien) en de groteske falset van zanger Russell Mael.

Het was een half jaar voordat Freddie Mercury in Queens Killer Queen eenzelfde keel zou opzetten, en dat bleek geen toeval. Queen had een tijdlang het voorprogramma van Sparks verzorgd in de Londense club Marquee en Mercury erkende dat Sparks van grote invloed zou zijn.

De Sparks kwamen uit Los Angeles en waren naar Londen gekomen omdat hun eerste twee platen in eigen land niks deden en ze zelf gefascineerd raakten door Britse (glam)rock van David Bowie en Roxy Music. Ze zouden in twee jaar drie platen maken die Engelser klonken dan de meeste Britpop artiesten. Maar hoewel de Sparks platen zijn blijven maken en vorige week hun twintigste album Hello Young Lovers verscheen, dateert hun laatste hit Beat the clock al weer uit 1979.

Die hit kwam van de elpee Number One In Heaven, geproduceerd door Giorgio Moroder. De broers Mael waren geraakt door disco en wilden een zelfde geluid als Donna Summer op I feel love. Het album waarop rock en disco samenvloeiden zou van grote invloed blijken op Pet Shop Boys en Depeche Mode, maar hoezeer de Sparks ook bleven experimenteren, een groter publiek kregen ze er niet mee.

Maar succes, daar lijkt het dit enigmatische duo niet om te doen. De broers lopen tegen de 60, en werken al jaren in de luwte vanuit Los Angeles. Plaat na plaat zijn ze op zoek gegaan naar een geluid dat tegelijk steeds complexer als verfijnder werd. De falset van Russell is steeds meer verdwenen, maar de teksten van broer Ron zijn nog altijd even spitsvondig en geestig. Hun voorlaatste plaat Lil’ Beethoven (2002) leek niet te overtreffen in ongrijpbaarheid.

De opgestapelde vocalen, het orkestrale geluid en de tegendraadse manier waarop refreinen en coupletten gerangschikt zijn, waren ook nauwelijks geschikt voor podiumuitvoering. En al ging de vorige tour zoals gebruikelijk aan Nederland voorbij: juist live bleken de Sparks met hun volslagen idiosyncratische muziek te overtuigen.

Eindelijk zijn de Sparks, wier arrangeerkunst ook van invloed is op Sufjan Stevens’ semi-klassieke klankbeelden, in Nederland te zien. De nieuwe plaat is opnieuw met niets vergelijkbaar en een songtitel als (Baby, baby) Can I invade your country zal ook hun vroege fan Morrissey weer een glimlach ontlokken.

Gijsbert Kamer

Advertenties
reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s