Onder het vergrootglas: The Sparks

Geplaatst: maart 15, 2008 in Muziek
Via internet luister ik op het werk regelmatig naar Britse en Amerikaanse radiozenders. Helaas kan ik vanwege netwerkrestricties lang niet alle zenders beluisteren. En daarbij is het altijd nog maar de vraag of de zender die ik gisteren nog kon openen, vandaag nog wel te beluisteren is. Eéntje die tot nog goed te “ontvangen” is, is het Londense Capital Gold. Capital Fm is het zusje en vergelijkbaar met een Yorin, Gold echter is het Engelse equivalent van Arrow Classic Rock. Alleen besteden ze daar ook veel aandacht aan nieuw werk van oude rotten. De laatste weken veel aandacht daar voor het nieuwe album van The Sparks. Ja, die schijnen nog te bestaan, sterker nog ze schijnen zelfs nog een meer dan acceptabel nieuw album te hebben gemaakt. En vanavond nog brak in het Vara-programma De Wereld Draait Door popprofessor Leo Blokhuis een lans voor de heren Mael, die vanavond in het Amsterdamse Paradiso staan. Mijn eerste kennismaking met de broertjes Mael moet ergens in ’73-’74 zijn geweest. This town aint big enough for both of us vond ik als brugpieper maar een vreemd nummer van een even vreemd gezelschap. Heb ook nooit iets van ze gekocht, maar moest toch met warme gevoelens aan die brugklastijd terugdenken wanneer ik dit nummer bij de Arbeidsvitaminen voorbij hoorde komen. Heb daarstraks n.a.v. Leo Blokhuis zijn betoog even nog wel Through the Looking Glass van Siouxsie & the Banshees opgezet. Hun 9e album uit 1987 bestond volledig uit covers. Meestal een uiting van een creatieve impasse, maar volgens zeggen een hommage aan hun eigen helden. The Sparks hoorde daar blijkbaar ook bij, want This town aint big enough for both of us is één van de beter geslaagde covers. Het gejaagde, theatrale karakter van het origineel sluit stilistisch goed aan bij het eigen werk van de Banshees. Het enige wat de cover duidelijk onderscheid van het origineel, is de bijna hysterische manier van zingen van Russell Mael. Ice Queen Siouxsie draagt niet voor niets deze bijnaam en zingt gejaagd maar ijzig tegelijk. Duidelijk mijn favoriete track van één van de mindere Banshees albums. Maar een echte fan, waartoe ik mijzelf wel reken, wil immers geen lacune in zijn verzameling hebben. Het origineel van The Sparks, ach, die komt nog wel eens een keer aan de beurt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s