Diverse recensies ECOTD

Geplaatst: juni 1, 2008 in Concerten

HP De Tijd Week 22 ****

De broertjes Mael zullen deze weken in Londen op 21 achtereenvolgende concerten al hun platen live uitvoeren. Gelukkige kaarthouders kunnen dan de ontwikkeling volgen van een oeuvre waaruit zo ongeveer alle campy popacts met serieuze artistieke ambities in de laatste kwart Pet Shop Boys, hebben geput. In tegenstelling tot hun navolgers zijn de Maels nooit megasterren geworden. Maar hun laatste album bewijst weer eens de tijdloosheid van hun muziek. Exotic Creatures of the Deep overtuigt – zoals gebruikelijk bij de Sparks – niet meteen. De verfijnde, intelligente muziek dringt stap voor stap tot je door. De Maels blijven meesters in grootse melodieën, emotionele falsetto’s en met pijnlijke precisie samengestelde strijk- en piano-arrangementen. En toch: het meest te genieten valt er als de broers overstappen op de melodieuze gitaarpop waarmee ze midden jaren zeventig beroemd werden.


Plato Mania nr. 243 ****

Dit is maar liefst het 21e album van Sparks, 37 jaar na het verschijnen van hun debuutalbum. Een indrukwekkende staat van dienst, toch kennen we hier Sparks nauwelijks. Hun enige plaat die hier iets deed was het briljante Kimono My House, en de daarvan afkomstige single This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us. Toch heeft de excentrieke band van de broers Ron (toetsen) en Russell (zang) Mael een reeks uiterst eigenzinnige en kwalitatief hoogstaande albums gemaakt. De artrock die ze maken lijkt echter voor een klein publiek gemaakt. Dat is jammer, want Sparks klinkt op deze plaat nog even fris, speels en relevant als op hun beste werk. Vooral de laatste jaren lijken ze een creatieve tweede jeugd door te maken, waarin ze hun unieke mix van electro-pop en operette, die ze al sinds de jaren ’70 maken, geperfectioneerd hebben. Ook tekstueel zijn de heren uiterst gevat. Wat te denken van een hilarische songtitel als Lighten Up, Morrissey. Of een zinsnede als: Photoshop me out of your life. Sparks verdient met deze plaat hier te lande meer bekendheid.

Recensent : Jos van den Berg


De Volkskrant ***

Terwijl ze in Londen bezig zijn al hun 21 albums op even zoveel avonden live te vertolken verschijnt de nieuwe plaat van Sparks.

De excentrieke broers Mael doen op ‘Exotic Creatures Of The Deep’ wat ze al jaren doen: superieure kitschmuziek koppelen aan vernuftige teksten.

De knap gearrangeerde mengvorm van rock, vaudeville en operette, wordt gedragen door de bijzondere falset van Russell Mael.

Nog altijd uniek, dit duo, al wil het in Nederland nog steeds niet lukken. Hun muziek is te moeilijk voor campliefhebbers en te nichterig voor rockadepten. Maar alleen al zo’n liedje als ‘Lighten Up, Morrissey’ is meesterlijk.


nrc.next

Sparks fileert met humor alle clichés uit liefdesliedjes

Weinig popgroepen maken zoveel werk van hun optredens als Sparks, die bij hun voorlaatste album Hello Young Lovers een complete musical in Paradiso opvoerden. De groep van de gebroeders Ron en Russell Mael blinkt al 35 jaar uit in virtuoze variaties op de rock- en Broadwaytraditie. Sinds Lil’ Beethoven uit 2002 maken ze een creatieve opleving door die wordt voortgezet op Exotic Creatures Of The Deep. Knap gearrangeerde kitschmuziek en scherpe humor blijven hun sterkste punt, met nummers als I can’t believe that you fall for all the crap in this song waarin de gebruikelijke clichés uit liefdesliedjes worden gefileerd en afgeserveerd.

Russell Mael bezit een van de meest indringende falsetstemmen in de popmuziek, een stijl die nu weer school maakt maar die niemand hem verbetert. Ron Mael heeft zijn Hitlersnorretje verwisseld voor een intellectueel ogend potloodstreepje. Sparks leveren een boeiend album met verrassende invalshoeken, zoals een vurig pleidooi aan hun oude fanclubvoorzitter Morrissey om eens wat luchtiger te doen.


Humo

Een neurotische concertpiano, een welgemikt geweerschot, een hossende ritmesectie en een hysterische falset: ‘This Town Ain’t Big Enough for Both of Us’, de single die Sparks in 1974 omhoogkatapulteerde, blijft een overdonderend staaltje operettepop.

De bijbehorende elpee ‘Kimono My House’ leggen we nog altijd minstens één keer per jaar op, en telkens weer valt op hoe verbluffend origineel, verbijsterend verzorgd en onthutsend modern die plaat klinkt ja, ook 34 jaar later. De roem van Sparks verdween even snel als ze gekomen was, maar ze zijn nooit opgehouden met platen maken, en blijkens hun 21ste worp ‘Exotic Creatures of the Deep’ bivakkeren de broertjes Ron (61) en Russell (60) Mael nog altijd in een volstrekt eigen universum.

We horen opera, disco, rock, variété en synthesizerpop, soms in één en hetzelfde nummer, en wijsheden over leven en welzijn, verpakt in spitse teksten die druipen van ironie. De catchy single ‘Good Morning’, over een man op leeftijd die wakker wordt naast een jongedame van Russische makelij en zich de avond tevoren niet kan herinneren, is een meesterwerkje waarbij de ogen moeilijk droog blijven.

Wij schieten ook steevast in de lach bij ‘Lighten Up, Morrissey’, waarin een dame haar vent laat zitten omdat hij niet zo slim, grappig en vegetarisch is als Morrissey. Ook bijzonder: ‘This Is the Renaissance’, dat inderdaad – de renaissance bezingt, en ‘Photoshop’, dat ons fijntjes wijst op de vergankelijkheid (en bedrieglijkheid) des levens. Het sloompjes groovende ‘I Can’t Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song’ (wat een titel!) grijnst naar de onnozelheid die de radio elke dag uitzendt. En dan verzwijgen we nog een paar meesterwerkjes.

Goed, niet elk mens is bestand tegen Sparks. De immer in de hoogste regionen jonglerende stem van Russell wordt eindeloos gedubbeld en getripeld (‘Strange Animal’ is geniaal, maar ook om dol van te worden), en wie meent dat goede popmuziek op blues en folk gebaseerd moet zijn, is hier aan het verkeerde adres. Soms, in ‘Let the Monkey Drive’ en ‘(She Got Me) Pregnant’, drijven de broers ook wel erg op herhaling.

Whatever: ook anno 2008 klinkt Sparks verbluffend origineel, verbijsterend verzorgd en onthutsend modern.

Toptracks: Good Morning, Strange Animal


Soundslike

In 2003 vonden de gebroeders Ron en Russel Mael zich voor de derde keer in hun carrière heruit. Nadat ze in het begin van de jaren zeventig de glamrock een injectie met gekkigheid gaven – met "This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us" en de elpee ‘Kimono My House – en op het eind de grondslag legden voor de elektronische muziek met de elpee ‘No. 1 In Heaven’ en de single "Beat The Clock" dreven ze meer en meer af richting freakshow. Tot de cd’s ‘Lil’ Beethoven’ en ‘Hello Young Lovers’ een nieuw hoofdstuk voor de broers inluidden. Hun muziek werd lichtjes symphonisch en zwaar repititief, maar de schwung zat er zeker weer in. De Angelsaksische bladen visten de heren weer op en met ‘Exotic Creatures Of The Deep’ lijkt nu ook de rest van Europa weer van Sparks te moeten hebben. ‘Exotic Creatures…’ is een gedeeltelijk vervolg op de twee orchestrale platen, maar voert naast het repetitieve patroon van songs als "Good Morning" en "This Is The Renaissance" ook weer zwaardere elektronica en gitaren in. Vooral in "Lighten Up, Morrissey" en "I Can’t Believe That You Would Fall For All The Crap In This Song" leidt de combinatie van oude en nieuwe elementen tot spetterend vuurwerk. Daarnaast zijn er natuurlijk ook de bijzonder hilarische teksten van ondermeer "Let The Monkey Drive" en "Photoshop" waarmee de broers zich onderscheiden van de grijze massa. Om het maar geen intelligente pop te noemen – want dat klinkt zo bekakt – is het miss
chien passender om de broertjes te eren als een unicum. Temeer nu we weten dat ze hun eenentwintig (!) platen volledig hebben ingestudeerd om ze om beurten op het podium te brengen tot ze op 13 juni aan hun nieuwste zitten. Sparks Spectacular heet dit huzarenstukje en het zegt iets over de twee buitenbeentjes die stilaan hun pensioenleeftijd bereiken.


Leidsch Dagblad

Hét alternatief voor Mika: de Sparks

Sparks: Exotic Creatures Of The Deep (Lil’ Beethoven/Bertus)
Wie nauwelijks kan wachten op de tweede cd van Mika, kan ook het 21e album van de Sparks kopen. De overeenkomsten zijn opmerkelijk. Laat tien mensen bijvoorbeeld de single ‘Good morning’ horen en negen zullen zeggen: Mika!

Die ene herinnert zich kennelijk nog ‘This town ain’t big enough for both of us’, waarmee de broers Mael in 1974 wereldberoemd werden. Het Hitler-snorretje van toetsenman Ron is geslonken tot een horizontaal streepje en van de krullenbol van zanger Russell is ook weinig over.

Maar ze klinken na wat muzikale omzwervingen anno 2008 weer net zo als in de jaren zeventig. En het is niet alleen de falsetstem die de vergelijking met Mika oproept. Ook de frisse, goeie liedjes, de leuke sound en de creatieve vondsten kunnen de concurrentie met gemak aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s