Recensie Oor en Heaven

Geplaatst: augustus 2, 2008 in Concerten

Oor nr. 7 augustus 2008

Oudere jongeren kennen de broertjes Ron en Russell Mael van de hits This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us (1974), Amateur Hour (1974) of het al uit een soort van korte wederopstanding stammende Beat The Clock (1979). Nieuwe eeuw, nieuwe prijzen? Ruim 37 jaar na hun debuut combineert het duo invloeden uit de rock, opera, pop en disco tot iets dat je met een beetje fantasie een ironisch soort kruising tussen Sciccor Sisters, Queen, Mika en The Dresden Dolls zou kunnen noemen. Dat komt niet alleen door de nog altijd fraaie hoge vocalen van Russell, maar ook door de toetsenrijke, klassiek gearrangeerde pop uit het brein van Ron. Verder spreekt uit de teksten van Russell zowel gevoel voor drama als humor. Hou zouden we anders een songtitel als I Can’t Believe That You Would Fall For All The Crap In This Song moeten interpreteren? Of de volgende strofe uit Lighten Up, Morrissey: "I got comparisons coming out of my ears/And she never can hit the pause/if only Morrissey weren’t so Morrisseyesque/She might overlook all my flaws." Oké, je moet een beetje vatbaar zijn voor de (muzikale) grollen van deze respectievelijk 60- en 55-jarige broers uit L.A., maar dan is dit 21e album onverwacht sterk en geslaagd. WILLEM JONGENEELEN


Heaven****

Gebroeders Mael lijken met hun 21ste album in 38 jaar pas echt op stoom te komen

Kon het gekker, was de vraag na de fantastische albums 19 (Lil’ Beethoven) en 20 (Hallo Young Lovers) waarmee Ron (1947) en Russell Mael (1953) in het eerste decennium van de 21ste eeuw een tweede of misschien wel derde leven begonnen? Ze geven op het 21ste deel van hun indrukwekkende catalogus het enige juiste antwoord: het kan gekker, veel gekker. En niet allen dat, het is nog goed ook. Exotic Creatures Of The Deep is net een psychedelische hoogmis, een overweldigende aaneenschakeling van zowel muzikaal als tekstueel bizarre composities die zich met niets laten vergelijken. Normaal doen hoort nu eenmaal niet in het jargon van Ron, de besnorde oudste Mael, als die met aan waanzin grenzende perfectie nieuwe songs gaat samenstellen en produceren. Discodreunen, synthesizerpop, scheurende rock, verraderlijke koortjes en klassieke uitstapjes komen in volle hevigheid voorbij, met altijd weer Russells falsetstem die, vaak in vele lagen gemixt, de meest abjecte onzin op je afvuurt. Vondsten te over wederom met als hoogtepunt I Can’t Believe You Would Fall For All The Crap In This Song dat, Sparks ten voeten uit, dodelijk serieus begint maar al na drie tekstregels gierend uit de bocht vliegt.

Bram van Schaik

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s