Oor nr. 9, 8 mei 1974

Geplaatst: september 10, 2008 in Uncategorized

Fijn, dat lekker ook gezond kan zijn!

Een sfeer van beheerste opwinding en lichte nervositeit was te proeven bij het binnenkomen van de Londense Island studio’s in Basin Street op woensdagmorgen 24 april. Twee moderne doch uiterst geklede jongemannen, waarvan er een het haar strak en vet naar achteren had gekamd waardoor zijn door contourrijke jukbeenderen verscherpte gelaat scherp afgetekende tegen de witte muur waar hij quasi-achteloos tegen leunde, vormden het zenith van alle bedrijvigheid: Ron & Russell Mael, meer bekend onder de vrolijke schuilnaam SPARKS.

Deze woensdag zou een gedenkwaardige worden voor de Maels en de rest van de wereld. Na een langdurige gedwongen periode van weinig opwinding ging er voor het eerst weer opgetreden worden en meteen maar voor Top of the Pops. De single ‘This town ain’t big enough for both of us’ stond op algehele doorbraak en deze tv-spot zou de Melkweg onder handbereik van miljoenen, inclusief Ron & Russell, brengen.

Wij begroetten elkaar allerhartelijkst en ik reikte hen mijn gebruikelijke relatiegeschenken over: een pakje echte, Hollandse chocoladehagelslag. Ron & Russell namen dit hartsgeschenk blijde in ontvangst en Russell las in onvervalst Amerikaans de opbeurende slogan onder aan het pakje op. ‘Fine dat lekkurr oek gayzoend kan ziene’, droeg hij beeldend voor, tonend dat zo’n opleiding aan de Berlitz school of Languages in L.A. ook nooit weggegooid is. De grijsharige, in onberispelijk antracietgrijs krijtpak gestoken Engelsman, die zich tot dan toe op de achtergrond had opgehouden, kwam op het horen van deze schier poëtische ontboezeming naderbij en vroeg waar Russell vandaan kwam. ‘Los Angeles’, antwoordde deze argeloos. ‘Oh’, was alles wat Robin Day, de baas van Top of the Pops – aanwezig om toezicht te houden op het opnemen van de backing-track – toen zei, en weg was hij. ‘Ik zal toch niet iets verkeerds gezegd hebben? " vroeg Russell zijn broer.

Enkele minuten later zag ik Robin Day druk telefoneren, nam Muff Winwood (Sparks producer) de Maels apart, werd persoonlijk secretaris Joseph bleek weggedragen, begon er boven een vergadering die oneindig lang duurde en speelden de ingehuurde. Sparks – Dinky Diamond, Adrian Fischer en Martin Goron – in de studio wat voor zich uit. De tot ondraaglijkheid opgelopen spanning werd even plotseling als ze gecreëerd was te weer verbroken toen een briesende Muff Winwood naar beneden gestormd kwam: ‘HET GAAT ****** NIET DOOR’ … ‘Pak de boel maar weer in!’

ACTEUR
Lijkbleek troffen we Ron & Russell vele minuten later boven aan en het enige wat ik bedenken kon was dat ‘this town not big enough for both of you’ leek te zijn. Cynisch gelach werd mijn deel en onderwijl begon manager John Hewlett aan wat ’s middags om drie uur tot een telefoon marathon bleek uitgegroeid te zijn. Tientallen instanties en autoriteiten had hij gebeld. Waarom?, was alles wat hij wilde weten. Alles was toch in orde? Tot en met werkvergunningen aan toe!
Zo gemakkelijk ligt dat echter niet in het overformele Albion. Lid zijn van de Muzikantenbond is natuurlijk niet voldoende als je zanger bent en gebaren maakt. Dan val je immers onder de reglementen van de Acteursbond en daar was Russell geen lid van! Nou had dat ook weer geen probleem hoeven zijn als die acteursbond van te voren op de hoogte gesteld was, een mannetje ter controle van het opnemen van de backing-track had kunnen sturen en er een veelvoud van xa3 18 betaald was. Niet het geval zijnde, zag die bond er geen brood in – i.t.t. tot alle verzamelde belanghebbenden als daar waren: muzikanten, managers, producer, platenmaatschappij en hun resp. families – die toestemming alsnog te verlenen, al dacht Muff Winwood op een bepaald moment nog even dat het wel zou lukken en begon hij iedereen alweer terug te roepen. Om drie uur viel het doek. Er was geen enkele mogelijkheid meer. Misschien volgende week …

GEZOND
‘Als je zingt, acteer je. Als je speelt, speel je. Als je zingt en speelt, wat doe je dan? ‘ Die vraag bleef, ’s middags in het Health-food restaurant, even hangen tussen twee happen prei-met-spinaziesoep.
Sparks zouden geen Maels zijn als hun gevoel voor humor, sarcasme en ironie hen in de steek zou laten. Refererend aan ‘This town etc’ verklaart Ron op een vraag of hij graag clichés gebruikt: ‘Als ik niks anders kan vinden wel. Maar dan wel clichés die zo cliché zijn dat ze geen clichés meer zijn. I.t.t. bijv. ‘power to the people’, dat te weinig cliché daarvoor is; dat is dus een echt cliché.’ Russell: ‘Ons probleem is nu ook dat iedereen onze clichés pikt…’ Ron: ‘Het slimme van clichés is dat ze makkelijk blijven hangen en dat mensen ze ook voor allerlei andere dingen gaan gebruiken. We zijn dan ook niet tevreden vooraleer onze muziek in plaatsen als deze te horen zal zijn als achtergrondmuziek.’
– Bryan Ferry sings Sparks?
Ron: ‘Deze jongen is een slechterik, haha.’
Tot de orde, heren! Nu ik gehoord heb dat Sir Peter Oxendale orgel gaat spelen tijdens optredens en dat gezondheidsvoer niets anders is behalve dat je er twee keer zoveel voor betaalt, kan er misschien eindelijk eens iets gezegd worden over jullie elpee ‘KIMONO MY HOUSE’, waarvan een aantal nummers al eens toegelicht in onze krant heeft gestaan (OOR 25/26 ’73).
Russell: ‘Island probeert Dylan met ons op tournee te laten gaan. Momenteel zijn we aan het bekijken of en hoe we hem zouden kunnen inpassen. Men zegt dat hij erg goed is, al zijn we een beetje bang dat hij verkeerde elementen aan zal trekken. Maar we gaan eerst eens met hem praten om te zien of hij wel de geschikte figuur voor ons is.’
– Ho, ho, gentlemen, dit wordt nu toch wat al te droes?
‘Nog wat cheese and tomatoe flan? Of heb je liever nog wat rijst met een stukje gestoomde aardappel in gezondheidsfolie?’
– Ter zake nu!
Ron: ‘Amateur Hour’ wil zeggen dat er e nog genoeg mensen in de wereld amateur willen zijn en zich daar wel bij voelen. Het zal je wel opgevallen zijn dat iedereen tegenwoordig meteen maar professional is.’
– Wat zijn jullie?
Russell: ‘Kun je volgende week terugkomen?’
– Hoezo? Ben je pas professional als je op Top of the Pops bent geweest? Ron: ‘Ahum, ‘Falling in love with myself again’ gaat over de neiging van mensen om op personen verliefd te worden op wie ze erg lijken. Een gexefdealiseerde vorm van henzelf lijken te zijn’.
– Hoe vaak ben jij al op jezelf verliefd geworden?
Ron: ‘Eh … eerlijk gezegd heb ik mezelf nooit zo gemogen. Ik ben niet mijn type…’
‘Here in heaven’?
Ron: ‘Ja, die titel beviel me goed en toen heb ik daar een tekst bij bedacht. Een jongen en een meisje besluiten samen zelfmoord te plegen. Hij springt, zij bedenkt zich op het allerlaatste moment. Vanuit de hemel ziet hij haar nu, en zingt haar toe dat hij het zo jammer vindt dat zij niet boven bij hem is.’
‘Thank God It’s Not Christmas’?
Ron: ‘Moeilijk uit te leggen zonder in Moody Blues filosofie verzeild te raken. Kijk, iedere dag is er een excuus te vinden om aan anderen te ontsnappen. Met Kerstmis is alles dicht en dan moet je wel. Hoewel.’
‘Hasta Manana, Monsieur’?
Russell: ‘Opgedragen aan de Berlitz school waar we eens twee talen in een song geprobeerd hebben te combineren. Het gaat over communicatiestoornissen. Een oefensong in vreemde talen dus.’
-‘Complaints’?
Ron: ‘Gewoon drie minuten lang klachten. In stereo.’
– De eerste stereofonische hoofdpijn?
Ron: ‘Precies!’
‘Equator’?
Russell: ‘Het oude verhaal van een meisje dat tegen haar vriendje zegt dat ze aan de evenaar op hem zal wachten, wat die jongen serieus neemt. Hij kan haar niet vinden, terwijl ze toch om de bocht hadden afgesproken! Gewoon een trieste jongen-meisje song, niets meer, niets minder.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s